دولت اول جمهوری اسلامی ایران
فهرست مطالب
دولت اول جمهوری اسلامی ایران، نخستین دولت ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران است که با آراء مستقیم مردم ایران انتخاب شده است. پس از انتخابات ریاستجمهوری ایران (۱۳۵۸)، ابوالحسن بنیصدر به عنوان نخستین رئیسجمهور ایران انتخاب شد.[1] <strong>اعضای هیئت دولت اول جمهوری اسلامی ایران</strong> این دولت در روز دوشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۵۸ شروع به کار کرد و در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ توسط مجلس شورای اسلامی منحل شد.[2]
اختلاف دولت و مجلس
پس از انتخاب اکبر هاشمی رفسنجانی به ریاست مجلس شورای اسلامی در 29 تیر 1359 و سوگند ابوالحسن بنی صدر در 31 تیر 1359 در مجلس، مسئله معرفی و انتخاب نخست وزیر در میان طیفهای مختلف سیاسی آغاز شد.
در این زمان، تنها نهادی که در اختیار نیروهای پیرو خط امام قرار نداشت ریاست جمهوری بود. بنی صدر نیز به این مسئله واقف بود و سعی میکرد موقعیت تضعیف شده جناح خود را با انتخاب یک نخست وزیر که به نیروهای خط امام به ویژه حزب جمهوری اسلامی وابسته نباشد بهبود بخشد. حزب جمهوری اسلامی نیز با تمام توان در صدد بود که نخست وزیر پیشنهادی و مورد نظرش مقام نخست وزیری را در اختیار بگیرد. لذا، با این زمینهها و پیشفرضها به سرعت مسئله انتخاب نخست وزیر به یک معضل بزرگ و مهم سیاسی تبدیل شد و بیشتر از آنچه که انتظار میرفت به طول انجامید و تا آخر شهریور 1359 همه مسائل را تحتالشعاع خود قرار داد.
اولین شخصی که بنی صدر به عنوان نامزد نخست وزیری اعلام کرد سید احمد خمینی بود. احتمالاً هدف بنی صدر از مطرح کردن سید احمد خمینی برای مقام نخست وزیری و نوشتن نامه به امام خمینی (ره) در این زمینه یک ترفند سیاسی بود تا ابتکار عمل را از مجلس بگیرد و مجلس را در مقابل عمل انجام شده قرار بدهد، چون اگر امام خمینی (ره) این پیشنهاد را میپذیرفت، مجلس نیز چارهای جز پذیرفتن نظر ایشان نداشت، اما برخورد امام خمینی (ره) به قدری قاطع بود که بنی صدر از پیشنهاد خود صرف نظر کرد. حضرت امام در جواب نامه بنی صدر نوشتند: