دولت هفتم جمهوری اسلامی ایران

دولت هفتم جمهوری اسلامی ایران مشهور به دولت اول اصلاحات و دولت دوم خرداد در ۱۲ مرداد ۱۳۷۶ به ریاست سید محمد خاتمی، منختب انتخابات ریاست جمهوری ایران (1376)، کار خود را به طور رسمی آغاز کرد.^[1] <strong>دولت هفتم جمهوری اسلامی ایران</strong>

رای اعتماد

پنجمین مجلس شورای اسلامی پس از بررسی اعضای كابینه معرفی شده از سوی رئیس‌جمهور منتخب ملت، در تاریخ 29 مرداد 1376 به همه وزاری پیشنهادی رای اعتماد دادند.   ^[2]

• وزارت آموزش و پرورش: حسین مظفر،  145 رای موافق  
• وزارت اطلاعات: قربانعلی دری نجف‌آبادی، 238 رای موافق  
• وزارت امور اقتصادی و دارایی: حسین نمازی، 249 رای موافق  
• وزارت امور خارجه: کمال خرازی، 241 رای موافق  
• وزارت بازرگانی: محمد شریعتمداری، 199 رای موافق  
• وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی: محمد فرهادی، 216 رای موافق  
• وزارت پست، تلگراف و تلفن: محمدرضا عارف، 246 رای موافق  
• وزارت تعاون: مرتضی حاجی، 182 رای موافق  
• وزارت جهاد سازندگی: محمد سعیدی‌کیا، 256 رای موافق  
• وزارت دادگستری: اسماعیل شوشتری، 255 رای موافق  
• وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح: علی شمخانی، 251 رای موافق  
• وزارت راه و ترابری: محمود حجتی،  156 رای موافق  
• وزارت صنایع: غلامرضا شافعی، 244 رای موافق  
• وزارت فرهنگ و آموزش عالی: مصطفی معین، 211 رای موافق  
• وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: عطاءالله مهاجرانی،  رای موافق 144  
• وزارت کار و امور اجتماعی: حسین کمالی،  222 رای موافق  
• وزارت کشاورزی: عیسی کلانتری، 178 رای موافق  
• وزارت کشور: عبدالله نوری، 153 رای موافق  
• وزارت مسکن و شهرسازی: علی عبدالعلی‌زاده، 172 رای موافق  
• وزارت معادن و فلزات: اسحاق جهانگیری، 182 رای موافق  
• وزارت نفت: بیژن نامدار زنگنه، 213 رای موافق  
• وزارت نیرو: حبیب‌الله بیطرف، 202 رای موافق

هیئت دولت

سایر منصوبان رئیس دولت

منابع