شیخ بهایی

بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی دانشمند، فقیه، محدث، حکیم و ریاضی‌دان معروف دوران صفویه است. او که برخی معتقدند نام اصلی‌اش محمد بن عزّالدین حسین است، در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک (در لبنان امروزی) متولد شد. او در زمام شاه عباس صفوی زندگی می‌کرد. <strong>تصویری از مقبره شیخ بهایی در مسجد گوهرشاد</strong> او در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران آمد. در برخی منابع آمده‌است که او در زمان ورودش به ایران، 7 ساله بوده. او همراه با پدرش 3 سال در اصفهان زندگی کرد و سپس به قزوین رفت و به یادگیری علوم مختلف مشغول شد. او مدتی نیز در مشهد زندگی می‌کرده.

در منابع آمده‌است که شیخ بهایی با دختر دختر علی منشار عاملی ازدواج کرده‌است. همسر او زنی دانشمند و صاحب یک کتابخانه 4 هزار جلدی بود. این کتابخانه بعدها توسط شیخ بهایی وقف شد اما به دلیل نگهداری غیر اصولی از بین رفت. اطلاعی از اینکه وی چند فرزند داشته در دست نیست.

شیخ بهایی در طول عمر خود آثار پرشماری در زمینه‌های مختلف خلق کرده. تالیفات شیخ بهایی به دو زبان فارسی و عربی موجودند. از معروف‌ترین آثار او می‌توان به آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. او همچنین در معماری دست داشت وآثار شاخصی از او به جا مانده است. او مقام شیخ الاسلامی بالاترین منصب رسمی دینی در حکومت صفویه را بر عهده داشت.

شیخ بهایی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان از دنیا رفت. پیکر او را برای دفن به مشهد بردند و در مسجد گوهرشاد به خاک سپردند.

آثار

آثار شیخ بهایی را می|‌توان در تقسیم بندی‌های زیر ارائه داد.