آلن دلون

آلن فابین موریس مارسِل دُلون (به فرانسوی: Alain Fabien Maurice Marcel Delon‎؛ ۸ نوامبر ۱۹۳۵ – ۱۸ اوت ۲۰۲۴) یکی از بازیگران برجسته‌ی فرانسوی و از نمادهای جذابیت و زیبایی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. او با بازی در فیلم‌های معروفی چون "ظهر بنفش" (۱۹۶۰)، "روکو و برادرانش" (۱۹۶۰)، "کسوف" (۱۹۶۲)، "یوزپلنگ" (۱۹۶۳)، "سامورایی" (۱۹۶۷)، "استخر" (۱۹۶۹)، "دایره سرخ" (۱۹۷۰)، "یک پلیس" (۱۹۷۲) و "آقای کلاین" (۱۹۷۶) شناخته شد و مورد تحسین قرار گرفت. دلون در طول دوران حرفه‌ای خود با بسیاری از کارگردانان بزرگ از جمله لوکینو ویسکونتی، ژان-لوک گدار، ژان-پیر ملویل، میکل‌آنجلو آنتونیونی و لویی مال همکاری کرد. آلن دلون

او در سال ۱۹۸۵ موفق به دریافت جایزه سزار بهترین بازیگر مرد برای نقش‌آفرینی در فیلم "داستان ما" (۱۹۸۴) شد. همچنین در سال ۱۹۹۱ نشان لژیون دونور را از فرانسه دریافت کرد و در چهل‌وپنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، خرس طلایی افتخاری را به دست آورد. جایزه نخل طلای افتخاری نیز در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ به او اعطا شد.

آلن دلون در تاریخ ۱۸ اوت ۲۰۲۴ بر اثر کهولت سن در سن 88 سالگی درگذشت.

آغاز زندگی آلن دلون

آلن دلون در ۸ نوامبر ۱۹۳۵ در دهکده "سو" (به فرانسوی: Sceaux) واقع در حوالی پاریس به دنیا آمد. پدرش فابین و مادرش ادیت نام داشتند. وقتی آلن تنها چهار سال داشت، والدینش از هم جدا شدند و او به ناچار به خانواده‌ای دیگر سپرده شد. او در خانه‌ای بزرگ شد که در مقابل یک زندان قرار داشت و هم‌بازی‌هایش، فرزندان نگهبانان زندان بودند. پس از چند سال، پدر و مادرخوانده او بر اثر حادثه‌ای جان باختند و آلن دوباره تحت سرپرستی مادرش قرار گرفت که با یک قصاب محلی ازدواج کرده بود. در دوران کودکی، او به دوچرخه‌سواری، فوتبال و تماشای فیلم علاقه زیادی داشت. تحصیلات او در مدارس کاتولیک انجام شد اما به دلیل بی‌نظمی و شورشگری، چندین بار از مدرسه اخراج شد و در ۱۵ سالگی تحصیل را رها کرد. ناپدری‌اش او را مجبور به یادگیری قصابی در مغازه خود کرد، اما آلن هیچ علاقه‌ای به این کار نداشت و در ۱۷ سالگی خانه را ترک کرده و به ارتش پیوست.

او به عنوان چترباز در یگان تفنگداران دریایی خدمت کرد و در سال ۱۹۵۴ در جنگ اول هندوچین حضور یافت. دلون از خدمت در ارتش لذت می‌برد، اما به دلیل دزدیدن یک جیپ با دادگاه نظامی مواجه شد. او درباره این دوران می‌گفت:

OPENblockquote«در آنجا دوستانی پیدا کردم که می‌توانستم با آن‌ها صحبت کنم و آن‌ها نیز به حرف‌هایم گوش می‌دادند.»

زندگی حرفه‌ای آلن دلون

ورود به سینما

آلن دلون در سال ۱۹۵۶ از ارتش ترخیص شد و به عنوان باربر و پیش‌خدمت در کافه‌های مختلف پاریس مشغول به کار شد. او در این دوران بین روسپی‌ها و گانگسترها زندگی می‌کرد و درآمد ثابتی نداشت. در این مدت با بسیاری از بازیگران که به کافه‌ها رفت‌وآمد داشتند آشنا شد، از جمله ژان-کلود بریالی. گفته می‌شود که او با دنیای زیرزمینی جنایتکاران ارتباط داشته و حتی مدتی با آن‌ها زندگی می‌کرد. دلون و بریالی در سال ۱۹۵۷ تصمیم گرفتند با هم به جشنواره فیلم کن بروند، تصمیمی که زندگی آلن را به‌طور کلی تغییر داد. آلن که در آن زمان تجربه‌ای در بازیگری نداشت و با یک دست لباس کرایه‌ای به جشنواره رفته بود، پس از بازگشت به یک ستاره تبدیل شد. جذابیت چهره او در آن جشنواره بسیار چشمگیر بود و کارگردانان مختلف به او پیشنهاد بازی در نقش‌هایی چون دزد و آدمکش را دادند.

اوج

آلن دلون در دهه ۱۹۶۰ به عنوان ستاره‌ای برجسته در سینمای اروپا شناخته می‌شد. او در دهه ۱۹۷۰ علاوه بر بازیگری، دومین شرکت تولید فیلم خود را تأسیس کرد و به جمع‌آوری ثروت مشغول شد. در این دوره، دلون یکی از ثروتمندترین افراد جهان به شمار می‌رفت و فیلم‌هایی با نشان‌واره AD تولید می‌کرد. او سپس یک شرکت هواپیمایی راه‌اندازی کرد و بخشی از ثروت خود را در زمینه‌های مورد علاقه‌اش، از جمله جمع‌آوری آثار هنری و پرورش اسب‌های مسابقه، سرمایه‌گذاری کرد. گنجینه شخصی او به‌طور ویژه‌ای نادر و ارزشمند است و شامل عتیقه‌هایی است که بسیاری از آن‌ها در موزه‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند. در دهه ۱۹۸۰، دلون به سوئیس نقل مکان کرد تا نظارت بهتری بر عملکرد شرکت‌هایی که محصولات خود را با نام "آلن دلون" به فروش می‌رساندند داشته باشد. دفتر اصلی این شرکت در شهر ژنو قرار دارد.

کناره‌گیری

آلن دلون در سال ۱۹۹۸ پس از بازی در فیلم «نیمه شانس» در کنار ژان-پل بلموندو، اعلام بازنشستگی کرد. او درباره دوران حرفه‌ای خود گفت:

OPENblockquote«در اکثر فیلم‌هایی که بازی کرده‌ام، یا نقش دزد را داشتم یا پلیس، اما نکته جالب این است که تفاوتی نداشت که چه نقشی را ایفا می‌کردم؛ در همه فیلم‌ها تنها بودم. شاید کارگردان‌ها و حتی تماشاگران همیشه ترجیح می‌دادند که مرا در حالت تنهایی ببینند.»

زندگی خصوصی آلن دلون

روابط عاشقانه

نخستین نامزد دلون، رومی اشنایدر بود، اما قبل از آن‌که به ازدواج بیانجامد، این رابطه به پایان رسید. سپس در سال ۱۹۶۴ با ناتالی کانوواس ازدواج کرد و از او صاحب پسری به نام آنتونی شد که بعدها بازیگر سینما شد. این ازدواج در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید. در سال ۱۹۶۸، حادثه‌ای مهم در زندگی دلون رخ داد؛ جسد استفن مارکوویچ، محافظ سابق دلون، در گاراژ خانه او پیدا شد. شایعاتی مبنی بر اینکه دلون به دلیل علاقه مارکوویچ به ناتالی او را کشته است، منتشر شد، اما زوایای تاریک این قتل هرگز روشن نشد و دلون نیز تبرئه شد.

دلون در سال ۱۹۸۷، در سن ۵۲ سالگی، با یک مانکن هلندی به نام رُزالی فان بیرمَن ازدواج کرد و صاحب دختری به نام آنوشْکا و پسری به نام آلن فابیانی شد. این ازدواج در سال ۲۰۰۲ به پایان رسید.

فرزندان

آلن دلون به‌طور رسمی صاحب دو پسر و یک دختر است. اما او همچنین پسری به نام آری بولونی از نیکو، خواننده آلمانی گروه "ولوت آندرگراوند" دارد که در سال ۱۹۶۲ به دنیا آمد و در سال ۲۰۲۲ به‌دلیل مصرف بیش از حد مواد مخدر در پاریس درگذشت. دلون همواره وجود این پسر را انکار می‌کرد. فرزندان دلون رابطه خوبی با یکدیگر ندارند. او با دو پسر خود رفتار سختگیرانه‌ای داشت، به‌طوری‌که هر دو درگیر مشکلاتی مانند مواد مخدر، اسلحه و زندان شدند. دلون با دخترش آنوشکا رابطه نزدیکی دارد و وصیت کرده که نیمی از دارایی‌اش به آنوشکا و نیمه دیگر بین دو پسرش تقسیم شود.

جوایز و افتخارات آلن دلون

در سی و دومین دوره جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹، دلون موفق به دریافت نخل طلای افتخاری شد.

آثار آلن دلون