محمود احمدینژاد
محمود احمدینژاد (زادهٔ ۶ آبان ۱۳۳۵) سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ بهعنوان ششمین رئیسجمهور ایران فعالیت کرد. وی پیش از این از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۶ نخستین استاندار اردبیل و از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ شهردار تهران بود. او همچنین عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و دانشیار دانشگاه علم و صنعت ایران است.
![محمود احمدینژاد](/w/images/thumb/7/78/%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF%DB%8C%E2%80%8C%D9%86%DA%98%D8%A7%D8%AF.jpg/300px-%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF%DB%8C%E2%80%8C%D9%86%DA%98%D8%A7%D8%AF.jpg)
اطلاعات شخصی | |
---|---|
نام(های): | محمود احمدینژاد - محمود صباغیان - محمود صبورچیان |
تاریخ تولد: | ۶ آبان ۱۳۳۵ |
محل تولد: | آرادان، استان دوم (سمنان کنونی)، ایران |
ملیت: | ایرانی |
پیشه: | سیاستمدار |
همسر(ها): | اعظمالسادات فراحی |
فرزندان: | 3 |
عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام | |
---|---|
آغاز به کار: | ۱۴ مرداد ۱۳۹۲ |
ششمین رئیسجمهور ایران | |
---|---|
آغاز به کار: | ۱۲ مرداد ۱۳۸۴ |
پس از: | سید محمد خاتمی |
پیش از: | حسن روحانی |
پایان کار: | ۱۲ مرداد ۱۳۹۲ |
چهل و دومین شهردار تهران | |
---|---|
آغاز به کار: | ۳۰ اردیبهشت ۱۳۸۲ |
پس از: | محمدحسین مقیمی (سرپرست) |
پیش از: | علی سعیدلو (سرپرست) |
پایان کار: | 7 تیر 1384 |
نخستین استاندار اردبیل | |
---|---|
آغاز به کار: | ۱ آذر ۱۳۷۲ |
پس از: | تأسیس استان |
پیش از: | سید حمید طهایی |
پایان کار: | ۲۰ مهر ۱۳۷۶ |
دبیرکل جنبش عدم تعهد | |
---|---|
آغاز به کار: | ۹ شهریور ۱۳۹۱ |
پس از: | محمد مرسی |
پیش از: | حسن روحانی |
پایان کار: | ۱۲ اَمرداد ۱۳۹۲ |
محمود احمدینژاد یکی از چهرههای بحثبرانگیز و شناختهشده در تاریخ معاصر ایران است. او در دو دوره به عنوان رئیسجمهور ایران خدمت کرده و سیاستها و تصمیماتش تأثیرات عمیقی بر سیاست داخلی و خارجی ایران داشته است. احمدینژاد به دلیل مواضع خاصش در عرصه بینالمللی و داخلی، همواره مورد توجه و نقد بوده است.
زندگی اولیه و تحصیلات محمود احمدینژاد
محمود احمدینژاد در 6 آبان 1335 در گرمسار، استان سمنان، به دنیا آمد. او در یک خانواده مذهبی و کارگری رشد کرد و پس از اتمام تحصیلات ابتدایی و متوسطه، به تهران نقل مکان کرد. احمدینژاد در دانشگاه علم و صنعت ایران در رشته مهندسی عمران تحصیل کرد و در همین دانشگاه مدرک دکتری خود را نیز در رشته مهندسی و برنامهریزی حمل و نقل دریافت کرد.
ورود به سیاست محمود احمدینژاد
احمدینژاد فعالیتهای سیاسی خود را در دوران دانشجویی آغاز کرد و در جریان انقلاب اسلامی 1357 فعال بود. پس از انقلاب، او به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست و در دوران جنگ ایران و عراق نیز به عنوان عضو این سازمان فعالیت کرد. پس از پایان جنگ، احمدینژاد به تدریس در دانشگاه پرداخت و همچنین در سمتهای اجرایی مختلف در شهرداریها و استانداریها خدمت کرد.
محمود احمدینژاد در شهرداری تهران
در سال 1383، احمدینژاد به عنوان شهردار تهران انتخاب شد. در دوران شهرداری او، پروژههای عمرانی و توسعه شهری متعددی آغاز شد که برخی از آنها به شدت مورد توجه و تحسین قرار گرفتند. با این حال، برخی از تصمیمات او نیز مورد نقد قرار گرفت و مخالفانش او را به تمرکز بیش از حد بر پروژههای نمایشی و نادیده گرفتن مسائل اساسی شهر متهم کردند.
ریاستجمهوری محمود احمدینژاد
احمدینژاد در سال 1384 در انتخابات ریاستجمهوری ایران شرکت کرد و با کسب بیشترین آرا، به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد. او در دوره اول ریاستجمهوری خود (1384-1388) سیاستهای اقتصادی و اجتماعی خود را با شعارهای عدالتطلبانه و حمایت از اقشار ضعیف جامعه آغاز کرد.
- سیاست داخلی: احمدینژاد در دوران ریاستجمهوری خود به اجرای برنامههای اقتصادی مانند پرداخت یارانههای نقدی به مردم و افزایش تسهیلات بانکی برای اقشار کمدرآمد پرداخت. این اقدامات در ابتدا با استقبال مواجه شد، اما به مرور زمان به دلیل مشکلات اقتصادی و افزایش نرخ تورم مورد انتقاد قرار گرفت.
- سیاست خارجی: احمدینژاد به دلیل مواضع سرسختانهاش در مسائل بینالمللی، به ویژه در زمینه برنامه هستهای ایران و همچنین اظهارات جنجالی درباره هولوکاست و اسرائیل، شهرت جهانی پیدا کرد. این مواضع باعث تشدید تنشها با کشورهای غربی و اعمال تحریمهای شدید اقتصادی علیه ایران شد.
شعارها و برنامههای محمود احمدینژاد برای انتخابات
از مهمترین برنامهها و شعارهای انتخاباتی وی میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- دولت کارآمد و عدالتگستر
- عدم وجود حرکت سختگیرانه در مورد حجاب بانوان ایرانی
- سلامت مدیران
- مبارزه با فساد اداری
- پیشگیری از بروز شکاف بین دولت و مردم
- تشکیل «دولت اسلامی»
- تثبیت و تقویت آرمانخواهی و برائت از ایدهآلیسم
- گفتمان خدمت به جای قدرت
- علمیکردن مدیریت
- کاهش نرخ تورم از طریق کاهش هزینههای دولت و کاهش نرخ سود بانکی
- بسط توسعه سیاسی از طریق بالا بردن قدرت نقد و مشارکت مردم
- اولویت دادن به تولید داخلی
- حضور دولت در هر استان برای حل مشکلات بخشی
- کاهش تصدیگری دولت
- بالندگی فرهنگ از طریق تقویت هویت ملی و تاریخی و اسلامی ایران
- ایجاد فضای آرمانی و آرمانخواهی در کشور برای مقابله با معضلات فرهنگی
انتخابات1388 و دوره دوم ریاستجمهوری
انتخابات ریاستجمهوری 1388 با پیروزی مجدد احمدینژاد همراه بود، اما این انتخابات به شدت مورد اعتراض و اتهامات تقلب قرار گرفت. اعتراضات گستردهای در تهران و دیگر شهرهای ایران شکل گرفت که به "جنبش سبز" معروف شد. دولت احمدینژاد با سرکوب شدید اعتراضات و بازداشت فعالان سیاسی واکنش نشان داد.
در دوره دوم ریاستجمهوری (1388-1392)، احمدینژاد با چالشهای اقتصادی و سیاسی متعددی روبرو شد. تحریمهای بینالمللی باعث تشدید مشکلات اقتصادی و افزایش نرخ بیکاری و تورم شد. همچنین، اختلافات احمدینژاد با مجلس و دیگر نهادهای حکومتی منجر به تنشهای داخلی شد.
اقدامات و رویکردهای محمود احمدینژاد
محمود احمدینژاد در دوران ریاستجمهوری خود (۱۳۸۴-۱۳۹۲) اقدامات و سیاستهای مختلفی را اجرا کرد که تأثیرات عمدهای بر اقتصاد، سیاست و جامعه ایران داشت. این اقدامات در سه حوزه اصلی داخلی، خارجی و اجتماعی قابل بررسی است.
سیاستهای داخلی
- سیاستهای اقتصادی:
- هدفمندسازی یارانهها: احمدینژاد در سال ۱۳۸۹ طرح هدفمندسازی یارانهها را آغاز کرد. این طرح با هدف اصلاح ساختار یارانهها و کاهش فشار بر بودجه دولت اجرا شد. در این طرح، یارانههای نقدی به جای یارانههای مستقیم به کالاها به مردم پرداخت میشد. هرچند این اقدام در ابتدا باعث افزایش قدرت خرید برخی اقشار شد، اما به مرور زمان و با افزایش نرخ تورم، مشکلات اقتصادی بیشتری به وجود آمد.
- تسهیلات بانکی: در دوران ریاستجمهوری احمدینژاد، تسهیلات بانکی برای اقشار کمدرآمد و ایجاد اشتغال افزایش یافت. این اقدام با هدف کاهش بیکاری و حمایت از تولید داخلی انجام شد، اما به دلیل مدیریت نادرست و عدم بازپرداخت وامها، مشکلاتی در نظام بانکی به وجود آمد.
- سیاستهای عمرانی و توسعهای:
- پروژههای مسکن مهر: یکی از پروژههای بزرگ دوران احمدینژاد، مسکن مهر بود که با هدف ساخت مسکن ارزانقیمت برای اقشار کمدرآمد اجرا شد. این پروژه با مشکلاتی مانند کیفیت پایین ساخت، تأخیر در تحویل و مشکلات زیرساختی مواجه شد.
- توسعه زیرساختها: در دوران احمدینژاد، پروژههای عمرانی زیادی در زمینههای مختلف مانند توسعه راهها، سدها و زیرساختهای انرژی اجرا شد. هرچند این پروژهها به توسعه زیرساختها کمک کرد، اما به دلیل مدیریت نادرست و فساد مالی، بهرهوری مطلوبی نداشتند.
سیاستهای خارجی
- برنامه هستهای: احمدینژاد به دنبال توسعه برنامه هستهای ایران بود و از حق ایران برای غنیسازی اورانیوم دفاع کرد. این موضعگیریها منجر به تنشهای بیشتر با کشورهای غربی و اعمال تحریمهای شدید اقتصادی علیه ایران شد. این تحریمها تأثیرات منفی زیادی بر اقتصاد ایران داشت و باعث کاهش درآمدهای نفتی و افزایش مشکلات اقتصادی شد.
- روابط با کشورهای همسایه و منطقه: در دوران احمدینژاد، تلاشهایی برای بهبود روابط با کشورهای همسایه و منطقه صورت گرفت. اما روابط ایران با کشورهای غربی و برخی کشورهای عربی به دلیل مواضع سیاسی و برنامه هستهای متشنج بود.
سیاستهای اجتماعی
- مبارزه با فساد: احمدینژاد در دوران ریاستجمهوری خود مبارزه با فساد را به عنوان یکی از اولویتهای خود اعلام کرد. او تلاش کرد تا با فساد مالی و اداری در دستگاههای دولتی مقابله کند، اما به دلیل عدم شفافیت و مدیریت نادرست، نتایج مطلوبی به دست نیامد.
- آزادیهای مدنی و سیاسی: در دوران احمدینژاد، وضعیت حقوق بشر و آزادیهای مدنی و سیاسی با چالشهای زیادی مواجه شد. سرکوب اعتراضات پس از انتخابات ۱۳۸۸ و بازداشت فعالان سیاسی و مدنی نمونهای از این چالشها بود.
محمود احمدینژاد پس از ریاستجمهوری
پس از پایان دوره دوم ریاستجمهوری در سال 1392، احمدینژاد به فعالیتهای سیاسی و دانشگاهی خود ادامه داد. او چندین بار تلاش کرد در انتخابات ریاستجمهوری شرکت کند، اما شورای نگهبان صلاحیت او را تأیید نکرد. احمدینژاد همچنان به عنوان یکی از چهرههای مطرح سیاسی در ایران باقی مانده و نظرات و اظهاراتش مورد توجه رسانهها و مردم است.