فیزیک: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - '.ا' به '. ا') |
||
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
خط ۱: | خط ۱: | ||
'''فیزیک''' از واژه یونانی physikos به معنی | '''فیزیک''' از واژه یونانی physikos به معنی «طبیعی» و physis به معنی «[[طبیعت]]» گرفته شده است. پس فیزیک علم طبیعت است به عبارتی در عرصه علم، پدیدههای طبیعی را بررسی میكند. | ||
[[پرونده:عکس فیزیکدان.jpg|جایگزین=پنجمین کنفرانس سالوی که در اکتبر 1927 / مهر 1306 در بروکسل بلژیک برگزار شد، میزبان بزرگترین فیزیکدانان آن روزگار بود و عکس دستهجمعی این گروه، مشهورترین عکس دنیای فیزیک لقب گرفته است.|بندانگشتی|پنجمین کنفرانس سالوی که در اکتبر 1927 / مهر 1306 در بروکسل بلژیک برگزار شد، میزبان بزرگترین فیزیکدانان آن روزگار بود و عکس دستهجمعی این گروه، مشهورترین عکس دنیای فیزیک لقب گرفته است.]] | [[پرونده:عکس فیزیکدان.jpg|جایگزین=پنجمین کنفرانس سالوی که در اکتبر 1927 / مهر 1306 در بروکسل بلژیک برگزار شد، میزبان بزرگترین فیزیکدانان آن روزگار بود و عکس دستهجمعی این گروه، مشهورترین عکس دنیای فیزیک لقب گرفته است.|بندانگشتی|پنجمین کنفرانس سالوی که در اکتبر 1927 / مهر 1306 در بروکسل بلژیک برگزار شد، میزبان بزرگترین فیزیکدانان آن روزگار بود و عکس دستهجمعی این گروه، مشهورترین عکس دنیای فیزیک لقب گرفته است.]] | ||
علم فیزیک رفتار و اثر متقابل ماده و نیرو را مطالعه می كند.مفاهیم بنیادی پدیده های طبیعی تحت عنوان قوانین فیزیک مطرح می شوند.این قوانین به توسط علوم ریاضی فرمول بندی می شوند به طوریكه قوانین فیزیک و روابط ریاضی با هم در توافق بوده و مكمل هم هستند.و دو تایی قادرند كلیه پدیده های فیزیكی را توصیف نمایند. | علم فیزیک رفتار و اثر متقابل ماده و نیرو را مطالعه می كند.مفاهیم بنیادی پدیده های طبیعی تحت عنوان [[قوانین فیزیک]] مطرح می شوند. این قوانین به توسط علوم [[ریاضی]] فرمول بندی می شوند به طوریكه قوانین فیزیک و روابط [[ریاضی]] با هم در توافق بوده و مكمل هم هستند.و دو تایی قادرند كلیه پدیده های فیزیكی را توصیف نمایند. | ||
== كشفيات وابسته به فيزيك == | == كشفيات وابسته به فيزيك == | ||
* 525 فيثاغورث: با ابداع آميزه اي از رياضيات و عرفان از افسانه رويگردان شده به اعداد كه آنها را منبع حقيقت مي داند روي مي آورد. | |||
* 340 ارسطو: مجادله مي كند كه [[زمین|زمين]] به جاي يك فلات مسطح يك كره گرد است. | |||
525 فيثاغورث : با ابداع آميزه اي از رياضيات و عرفان از افسانه رويگردان شده به اعداد كه آنها را منبع حقيقت مي داند روي مي آورد. | * 295 [[اقلیدس|اقليدس]]: كتاب خود عناصر را منتشر و دانش [[هندسه]] را منظم و مرتب مي كند. | ||
* 260 [[اریستار كوس ساموسی|اريستار كوس ساموسي]]: اصل گردش زمين به گرد [[خورشيد]] و عالمي بسيار پهناور را پيش مي كشد. | |||
340 ارسطو : مجادله مي كند كه زمين به جاي يك فلات مسطح يك كره گرد است. | * 240 ارشميدس: مكانيك كلاسيك و دانش فيزيك مقدماتي را پي ريزي و مدون مي كند. | ||
* 200 اراتوستنس: روش اندازه گيري محيط [[زمین|زمين]] را به دست مي دهد. | |||
295 اقليدس : كتاب خود عناصر را منتشر و دانش هندسه را منظم و مرتب مي كند. | * 100 كلاديوس پتالومي ( بطلميوس): مدل پيچيده زمين مركزي [[جهان]] را مي سازد كه تا 1400 سال بعد اساس دانش نجوم باقي مي ماند. | ||
* 1515 [[لئوناردو داوینچی|لئوناردو داوينچي]]: در زمينه هاي مكانيك – هيدروليك و آيرو ديناميك مشاهدات و برداشت هاي مهمي مي كند. | |||
260 اريستار كوس ساموسي : اصل گردش زمين به گرد خورشيد و عالمي بسيار پهناور را پيش مي كشد. | * 1543 [[نیكلاس كپرنیک|نيكلاس كپرنيك]]: كتاب ( درباره گردش سيارات) را منتشر و اصل [[خورشید|خورشيد]] مركزي [[جهان]] را مطرح مي كند. | ||
* 1572 تيكوبراهه: يك نوا (ستاره جديد = Nova ) مشاهده مي كند كه گواهي بر متغير بودن جهان مي شود. | |||
240 | * 1610 [[گالیلئو گالیله|گاليلئو گاليله]]: براي نخستين بار آسمان شب را از درون يك [[دوربین|دوربين]] نجومي [[تلسكوپ]] مي بيند و كشفياتي را اعلام ميكند كه مويد صحت نظريه كيهاني كپرنيك است. | ||
* 1619 يوهان كپلر: ثابت مي كند كه مسير حركت سيارات به گرد خورشيد بيضي شكل است و قوانين حركت آن ها را بدست مي آورد. | |||
200 اراتوستنس : روش اندازه گيري محيط زمين را به دست مي دهد. | * 1687 آيزاك نيوتن: با انتشار كتاب پرنسيپاي خود نشان مي دهد كه نيروي جاذبه ثقل كه از [[قانون تناسب معكوس]] با مجذور فاصله پيروي مي كند. عامل حركت سقوطي اجسام به طرف زمين و حركت مداري كره ماه به زمين – هر دو – يكي است. | ||
* 1799 پي ير سيمون دو لاپلاس: براي فرضيه جاذبه عمومي نيوتن شالوده اي رياضي بنا و نظريه احتمالات را نيز پي ريزي مي كند. لاپلاس به پايه گذاري دستگاه آحاد اندازه گيري متريك هم كمك مي كند. | |||
100 كلاديوس پتالومي ( بطلميوس) : مدل پيچيده زمين مركزي جهان را مي سازد كه تا 1400 سال بعد اساس دانش نجوم باقي مي ماند. | * 1824 كارل فردريش گاوس: اصول [[هندسه]] غير اقليدسي را پي ريزي مي كند. | ||
* 1824 [[كریستین دوپلر|كريستين دوپلر]]: كشف مي كند كه فركانس امواج نوري و صوتي يك منبع در حال حركت به چشم و گوش يك ناظر ايستاده كمتر مي آيد اگر منبع در حال دور شدن از او و بيشتر مي آيد. اگر منبع در حال نزديك شدن به او باشد. | |||
* 1831 [[مایكل فارادی]]: پديده القاي الكترومغناطيسي را كشف مي كند. | |||
* 1848 ويليام كولن: دماي صفر مطلق را تعيين مي كند. | |||
1515 لئوناردو داوينچي : در زمينه هاي مكانيك – هيدروليك و آيرو ديناميك مشاهدات و برداشت هاي مهمي مي كند. | * 1848 ژان لئو فوكو: روش هايي براي اندازه گيري سرعت نور در هوا ابداع و ثابت مي كند كه سرعت سير نور در آب و ساير محيط هاي شفاف به نسبت عكس ضريب هاي شكست نوري آن محيط كاهش مي يابد. | ||
* 1860 [[رابرت بنزن]] و گوستاو كيرشهف: تجزيه طيفي را پي ريزي و مقايسه مواد آزمايشگاهي با مواد سازنده [[خورشید|خورشيد]] و ستارگان ديگر را كه در عمل به معناي امكان تعيين جنس مواد سازنده آن كرات از روي زمين است ممكن مي كند. | |||
1543 نيكلاس كپرنيك : كتاب ( درباره گردش سيارات) را منتشر و اصل خورشيد مركزي جهان را مطرح مي كند. | * 1864 جان [[کلارک ماكسول|كلارك ماكسول]]: در گفتار درباره الكتريسيته و مغناطيس- را كه امكان فهم پديده هاي مربوط به اين حوزه دانش را بسيار بيشتر مي كند منتشر مي سازد. | ||
* 1879 [[آلبرت مایكلسن|آلبرت مايكلسن]]: با استفاده از اصول فوكو سرعت سير نور را اندازه مي گيرد. | |||
1572 تيكوبراهه : يك نوا (ستاره جديد = Nova ) مشاهده مي كند كه گواهي بر متغير بودن جهان مي شود. | * 1887 آلبرت مايكلسن و [[ادوارد مورلی]]: آزمايش هاي دقيقي انجام و به كمك آن ها نشان مي دهند كه [[فضا]] از چيزي به نام اتر كه وجود آن براي انتشار نور لازم دانسته مي شد نمي تواند پر باشد. | ||
* 1894 هاينريش هرتز: عملا نشان مي دهد كه امواج الكترومغناطيسي با سرعت نور سير مي كنند و مانند آن مي توانند بازتابش و شكست داشته باشند و قطبي يا پلاريزه هم بشوند. | |||
1610 گاليلئو گاليله : براي نخستين بار آسمان شب را از درون يك دوربين نجومي تلسكوپ مي بيند و كشفياتي را اعلام ميكند كه مويد صحت نظريه كيهاني كپرنيك است. | * 1895 [[ویلیام رونتگن|ويليام رونتگن]]: اشعه ايكس را كشف و نخستين برنده جايزه نوبل در فيزيك مي شوند. | ||
* 1898 ماري و پير كوري: عناصر راديو اكتيو [[رادیوم|راديوم]] و [[پولونیوم|پولونيوم]] را شناسايي مي كنند. | |||
1619 يوهان كپلر : ثابت مي كند كه مسير حركت سيارات به گرد خورشيد بيضي شكل است و قوانين حركت آن ها را بدست مي آورد. | * 1900 ماكس پلانك: نظريه كوانتومي تابش (تشعشع) را بصورت يك اصل بيان كرد و با آن فيزيك كوانتومي را پايه ريزي كرد. | ||
* 1904 [[ارنست رادرفورد]]: نشان مي دهد كه عمر زمين را مي توان با محاسبه مقدار گاز هليومي كه از [[سنگ معدن]] مواد راديواكتيو خارج مي شود اندازه گرفت. | |||
1687 آيزاك نيوتن : با انتشار كتاب پرنسيپاي خود نشان مي دهد كه نيروي جاذبه ثقل كه از قانون تناسب معكوس با مجذور فاصله پيروي مي كند. عامل حركت سقوطي اجسام به طرف زمين و حركت مداري كره ماه به زمين – هر دو – يكي است. | * 1905 [[آلبرت انیشتین|آلبرت انيشتين]]: مقالاتي درباره نظريه نسبيت خاص – پديده فوتو الكتريك و حرارت براوني منتشر مي كند كه نظريه نسبيت وي اندازه گيري [[زمان]] و مكان در سرعت هاي زياد را ناهنجار و جرم و انرژي را معادل يكديگر مي داند. | ||
* 1906 جي جي تامسون: وجود ذره [[الكترون]] را عملا تثبيت مي كند. | |||
1799 پي ير سيمون دو لاپلاس : براي فرضيه جاذبه عمومي نيوتن شالوده اي رياضي بنا و نظريه احتمالات را نيز پي ريزي مي كند. لاپلاس به پايه گذاري دستگاه آحاد اندازه گيري متريك هم كمك مي كند. | * 1911 ارنست رادرفورد: نشان مي دهد كه بخش اعظم جرمي اتم در هسته بسيار كوچك آن جاي دارد. | ||
* 1913 نيلز بوهر: نظريه ساختار اتم را فرمول بندي مي كند. | |||
1824 كارل فردريش گاوس : اصول هندسه غير اقليدسي را پي ريزي مي كند. | * 1916 [[آلبرت انیشتین|آلبرت انيشتين]]: نظريه نسبيت عام خود را كه نظريه بنيادي درباره فضا – زمان و جاذبه ثقل است منتشر مي كند و جاذبه ثقل را پديده اي ناشي از فضاي خميده ميداند. | ||
* 1924 شاهزاده لويي دوبروي: اصل علمي را مطرح مي كند كه به موجب آن ماده حتي شيئي مانند [[الكترون]] كه در حالت عادي ذره شناخته مي شود در عين حال رفتار موجي هم دارد. | |||
1824 كريستين دوپلر : كشف مي كند كه فركانس امواج نوري و صوتي يك منبع در حال حركت به چشم و گوش يك ناظر ايستاده كمتر مي آيد اگر منبع در حال دور شدن از او و بيشتر مي آيد. اگر منبع در حال نزديك شدن به او باشد. | * 1925 ولفگانگ پاولي: اصل منع (exclusion principal) خود را كه در شناخت خطوط طيفي نور ستارگان و سحابي ها كارايي دارد بيان مي كند. | ||
* 1926 [[اروین شرودینگ|اروين شرودينگ]]<nowiki/>ر: معادله موج خود را كه شارح چگونگي حركت امواج دوبروي از مكاني به مكان ديگر است. و اينك معادله مركزي مكانيك كوانتومي دانسته مي شود [[تدوین|تدوين]] و تثبيت مي كند. | |||
1831 | * 1927 يان اورت: ثابت مي كند كه كهكشان راه شيري در چرخش است و چندي بعد با استفاده از تلسكوپ راديويي نقشه هايي از بازوي مارپيچي اين كهكشان تهيه مي كند. | ||
* 1928 پي . ا. ام ديراك: با محاسبه وجود ذرات ضد ماده را پيش بيني مي كند كه اينها ذراتي هستند مانند ذرات [[ماده]] معمولي ولي بار الكتريكي مختلف العلامه با بار آنها ( يكي از آنها پزيترون است كه ضد [[الكترون]] است) | |||
1848 ويليام كولن : دماي صفر مطلق را تعيين مي كند. | * 1929 ادوين هابل: با استفاده از تجزيه و تحليل طيفي نشان مي دهد كه جهان واقعا آنگونه كه انيشتين با محاسبه پيش بيني كرده است در حال [[انبساط]] است. | ||
* 1931 ولفگانگ پاولي: وجود ذره نوترينو را با محاسبه پيش بيني مي كند. | |||
1848 ژان لئو فوكو : روش هايي براي اندازه گيري سرعت نور در هوا ابداع و ثابت مي كند كه سرعت سير نور در آب و ساير محيط هاي شفاف به نسبت عكس ضريب هاي شكست نوري آن محيط كاهش مي يابد. | * 1932 جيمز چادويك: ذره نوترون را كشف و جايزه نوبل 1935 در فيزيك را نصيب خود مي كند. | ||
* 1938 ليزه و اوتو هاهن: پديده شكافت هسته اتم را كشف مي كند و هاهن به پاس آن كشف [[جایزه نوبل|جايزه نوبل]] دريافت مي كند ( همكار او ميتز پيش از كامل شدن كار مجبور به فرار از آلمان نازي مي شود ولي آگاهان نقش آن خانم را در آن تلاش محفوظ مي دانند.) | |||
1860 رابرت بنزن و گوستاو كيرشهف : تجزيه طيفي را پي ريزي و مقايسه مواد آزمايشگاهي با مواد سازنده خورشيد و ستارگان ديگر را كه در عمل به معناي امكان تعيين جنس مواد سازنده آن كرات از روي زمين است ممكن مي كند. | * 1939 لئوزيلارد: به مفهوم واكنش زنجيره اي در [[فیزیک اتمی|فيزيك اتمي]] دست مي يابد و يكي از چند نويسنده نامه اي به امضاي انيشتين به رئيس جمهور روزولت مي شود. نامه درباره توانايي هاي بمب اتمي و علمي بودن ساخت آن با استفاده از پديده شكافت هسته اورانيوم است. | ||
* 1942 [[انریكو فرمی|انريكو فرمي]]: سرپرستي برنامه ساخت و راه اندازي نخستين راكتور اتمي [[جهان]] را كه بخشي از پروژه منهتن است به عهده مي گيرد. | |||
1864 جان كلارك ماكسول : در گفتار درباره الكتريسيته و مغناطيس- را كه امكان فهم پديده هاي مربوط به اين حوزه دانش را بسيار بيشتر مي كند منتشر مي سازد. | * 1945 [[جی رابرت اوپنهایمر|جي رابرت اوپنهايمر]]: برنامه ساختن نخستين [[بمب اتمی|بمب اتمي]] را كه بخشي از پروژه منهتن است رهبري مي كند. | ||
* 1946 [[ژرژ گاموف]]: پيش بيني مي كند كه انفجار بزرگ آغازگر جهان بايد تشعشعات كيهاني پشت صحنه اي بار آورده باشد. | |||
1879 آلبرت مايكلسن : با استفاده از اصول فوكو سرعت سير نور را اندازه مي گيرد. | * 1960 [[آلن سندیج|آلن سنديج]] و [[توماس ماتيوس]]: كوازار ها را كه دورترين كهكشانها (دورترين تا [[زمین|زمين]]) هستند كشف مي كنند. | ||
* 1961 مری گل مان ويووال نعمان: مستقل از يكديگر طرح طبقه بندي ذرات درون اتمي را كه گل مان طرح هشت لايگي مي نامند مي ريزند. | |||
1887 آلبرت مايكلسن و ادوارد | * 1963 ئي . ان . لورنتز: نخستين مقاله درباره نظريه درهم ريختگي را منتشر مي كند. | ||
* 1964 مري گل مان و [[جرج زوویک]]: مستقل از يكديگر نظريه تشكيل يافتن [[پروتون]] و [[نوترون]] و هادرون ديگر از ذرات جديد كوچكتري به نام كوارك را پيش مي شكد كه نام كوارك و گل مان انتخاب مي كنند. | |||
1894 هاينريش هرتز : عملا نشان مي دهد كه امواج الكترومغناطيسي با سرعت نور سير مي كنند و مانند آن مي توانند بازتابش و شكست داشته باشند و قطبي يا پلاريزه هم بشوند. | * 1965 [[ريچار فاينمن]]: مشتركا با توموناكو و شوينگر جايزه نوبل در فيزیک را بپاس ابداع نظريه [[الكترودینامبک]] كوانتومي برنده مي شوند. نظريه اي كه ابداع آن در طريق جستجو براي درك طبيعت گام مهمي به جلو تلقي مي شود. | ||
* 1965 [[رابرت ويلسون]] و [[آرنونپنرياس]]: وجود تشعشعات يا تابش هايي را در اعماق [[فضا]] كشف و صحت نظريه انفجار بزرگ را تاييد آزمايش مي رسانند. | |||
1895 ويليام رونتگن : اشعه ايكس را كشف و نخستين برنده جايزه نوبل در فيزيك مي شوند. | * 1968 آزمايش هاي انجام شده در مركز شتاب دهنده خطي دانشگاه استنفورد: صحت نظريه كوارك ها را تاييد ميكنند. | ||
* 1981 [[آلن گوت]]: اين اصل را كه عالم كيهاني اوليه از يک دوره [[انبساط]] قابل نمايش با يك تابع رياضي نمايي گذر كرده است ثابت مي كند. | |||
1898 ماري و پير كوري : عناصر راديو اكتيو راديوم و پولونيوم را شناسايي مي كنند. | * 1995 دانشمندان شاغل در [[آزمايشگاه]] دستگاه شتاب دهنده ملی فرمی: نشانههای وجود كوارك (رو) آخرين عضو پيدا نشده خانواده ذرات تشكيل دهنده سنگ بناي كل ماده موجود در عالم را پيدا میكند. | ||
1900 ماكس پلانك : نظريه كوانتومي تابش (تشعشع) را بصورت يك اصل بيان كرد و با آن فيزيك كوانتومي را پايه ريزي كرد. | |||
1904 ارنست رادرفورد : نشان مي دهد كه عمر زمين را مي توان با محاسبه مقدار گاز هليومي كه از سنگ معدن مواد راديواكتيو خارج مي شود اندازه گرفت. | |||
1905 آلبرت انيشتين : مقالاتي درباره نظريه نسبيت خاص – پديده فوتو الكتريك و حرارت براوني منتشر مي كند كه نظريه نسبيت وي اندازه | |||
1906 جي جي تامسون : وجود ذره الكترون را عملا تثبيت مي كند. | |||
1911 ارنست رادرفورد : نشان مي دهد كه بخش اعظم جرمي اتم در هسته بسيار كوچك آن جاي دارد. | |||
1913 نيلز بوهر : نظريه ساختار اتم را فرمول بندي مي كند. | |||
1916 آلبرت انيشتين : نظريه نسبيت عام خود را كه نظريه بنيادي درباره فضا – زمان و جاذبه ثقل است منتشر مي كند و جاذبه ثقل را پديده اي ناشي از فضاي خميده ميداند. | |||
1924 شاهزاده لويي دوبروي : اصل علمي را مطرح مي كند كه به موجب آن ماده حتي شيئي مانند الكترون كه در حالت عادي ذره شناخته مي شود در عين حال رفتار موجي هم دارد. | |||
1925 ولفگانگ پاولي : اصل منع (exclusion principal) خود را كه در شناخت خطوط طيفي نور ستارگان و سحابي ها كارايي دارد بيان مي كند. | |||
1926 اروين | |||
1927 يان اورت : ثابت مي كند كه كهكشان راه شيري در چرخش است و چندي بعد با استفاده از تلسكوپ راديويي نقشه هايي از بازوي مارپيچي اين كهكشان تهيه مي كند. | |||
1928 پي . ا. ام ديراك : با محاسبه وجود ذرات ضد ماده را پيش بيني مي كند كه اينها ذراتي هستند مانند ذرات ماده معمولي ولي بار الكتريكي مختلف العلامه با بار آنها ( يكي از آنها پزيترون است كه ضد الكترون است) | |||
1929 ادوين هابل : با استفاده از تجزيه و تحليل طيفي نشان مي دهد كه جهان واقعا آنگونه كه انيشتين با محاسبه پيش بيني كرده است در حال انبساط است. | |||
1931 ولفگانگ پاولي : وجود ذره نوترينو را با محاسبه پيش بيني مي كند. | |||
1932 جيمز چادويك : ذره نوترون را كشف و جايزه نوبل 1935 در فيزيك را نصيب خود مي كند. | |||
1938 ليزه و اوتو هاهن : پديده شكافت هسته اتم را كشف مي كند و هاهن به پاس آن كشف جايزه نوبل دريافت مي كند ( همكار او ميتز پيش از كامل شدن كار مجبور به فرار از آلمان نازي مي شود ولي آگاهان نقش آن خانم را در آن تلاش محفوظ مي دانند.) | |||
1939 لئوزيلارد : به مفهوم واكنش زنجيره اي در فيزيك اتمي دست مي يابد و يكي از چند نويسنده نامه اي به امضاي انيشتين به رئيس جمهور روزولت مي شود. نامه درباره توانايي هاي بمب اتمي و علمي بودن ساخت آن با استفاده از پديده شكافت هسته اورانيوم است. | |||
1942 انريكو فرمي : سرپرستي برنامه ساخت و راه اندازي نخستين راكتور اتمي جهان را كه بخشي از پروژه منهتن است به عهده مي گيرد. | |||
1945 جي رابرت اوپنهايمر : برنامه ساختن نخستين بمب اتمي را كه بخشي از پروژه منهتن است رهبري مي كند. | |||
1946 ژرژ گاموف : پيش بيني مي كند كه انفجار بزرگ آغازگر جهان بايد تشعشعات كيهاني پشت صحنه اي بار آورده باشد. | |||
1960 آلن سنديج و توماس ماتيوس : كوازار ها را كه دورترين | |||
1961 | |||
1963 ئي . ان . لورنتز : نخستين مقاله درباره نظريه درهم ريختگي را منتشر مي كند. | |||
1964 مري گل مان و جرج | |||
1965 ريچار فاينمن : مشتركا با توموناكو و شوينگر جايزه نوبل در | |||
1965 رابرت ويلسون و آرنونپنرياس : وجود تشعشعات يا تابش هايي را در اعماق فضا كشف و صحت نظريه انفجار بزرگ را تاييد آزمايش مي رسانند. | |||
1968 آزمايش هاي انجام شده در مركز شتاب دهنده خطي دانشگاه استنفورد صحت نظريه كوارك ها را تاييد ميكنند. | |||
1981 آلن گوت : اين اصل را كه عالم كيهاني اوليه از | |||
1995 دانشمندان شاغل در آزمايشگاه دستگاه شتاب دهنده | |||
== اسامی دانشمندان فیزیک نظری == | == اسامی دانشمندان فیزیک نظری == | ||
* [[آلکسی آلکسیویچ آبریکوسوف]] | * [[آلکسی آلکسیویچ آبریکوسوف]] | ||
خط ۱۳۰: | خط ۶۹: | ||
* [[آلوین وان در مرو]] | * [[آلوین وان در مرو]] | ||
* [[آنتونی ایچیرو ساندا]] | * [[آنتونی ایچیرو ساندا]] | ||
* [[ژوزف اچ ابرلی]] | * [[ژوزف اچ ابرلی]] | ||
خط ۱۶۲: | خط ۹۹: | ||
* [[ایلیا لیفشیتز]] | * [[ایلیا لیفشیتز]] | ||
* [[ایمره فنیش]] | * [[ایمره فنیش]] | ||
* [[ئی. تی. ویتیکر]] | * [[ئی. تی. ویتیکر]] | ||
* [[توماس جی. بارس]] | * [[توماس جی. بارس]] | ||
خط ۱۸۸: | خط ۱۲۱: | ||
* [[ویلیام بیالک]] | * [[ویلیام بیالک]] | ||
* [[مایکل بینگر]] | * [[مایکل بینگر]] | ||
* [[پائول استینهاردت]] | * [[پائول استینهاردت]] | ||
خط ۲۰۰: | خط ۱۳۱: | ||
* [[پیتر هنگی]] | * [[پیتر هنگی]] | ||
* [[پیتر فرویند]] | * [[پیتر فرویند]] | ||
* [[یاسوشی تاکاهاشی]] | * [[یاسوشی تاکاهاشی]] | ||
خط ۲۱۵: | خط ۱۴۴: | ||
* [[سینایترو تومونوجا]] | * [[سینایترو تومونوجا]] | ||
* [[فرانک تیپلر]] | * [[فرانک تیپلر]] | ||
* [[گابریله ونتسیانو]] | * [[گابریله ونتسیانو]] | ||
خط ۲۳۴: | خط ۱۶۱: | ||
* [[جیمز بجورکن]] | * [[جیمز بجورکن]] | ||
* [[سیلوستر جیمز گیتس]] | * [[سیلوستر جیمز گیتس]] | ||
* [[چارلز اچ. بنت]] | * [[چارلز اچ. بنت]] | ||
خط ۲۴۱: | خط ۱۶۶: | ||
* [[بوریس چیریکف]] | * [[بوریس چیریکف]] | ||
* [[جفری چیو]] | * [[جفری چیو]] | ||
* [[خوان مارتین مالداسنا]] | * [[خوان مارتین مالداسنا]] | ||
* [[مایکل آر داگلاس]] | * [[مایکل آر داگلاس]] | ||
خط ۲۶۴: | خط ۱۸۵: | ||
* [[جان دیوید جکسون (فیزیکدان)]] | * [[جان دیوید جکسون (فیزیکدان)]] | ||
* [[پل دیویس (فیزیکدان)]] | * [[پل دیویس (فیزیکدان)]] | ||
* [[رابرت فروش]] | * [[رابرت فروش]] | ||
خط ۲۸۱: | خط ۲۰۰: | ||
* [[ریمند استورا]] | * [[ریمند استورا]] | ||
* [[رینهارد اوهمه]] | * [[رینهارد اوهمه]] | ||
* [[زابینه هوسنفلدر]] | * [[زابینه هوسنفلدر]] | ||
* [[جان زانن]] | * [[جان زانن]] | ||
* [[آنت زیپلیوس]] | * [[آنت زیپلیوس]] | ||
* [[ژاکوس دیستلر]] | * [[ژاکوس دیستلر]] | ||
خط ۲۹۴: | خط ۲۰۹: | ||
* [[ژوگش پتی]] | * [[ژوگش پتی]] | ||
* [[ژیاو-گانگ ون]] | * [[ژیاو-گانگ ون]] | ||
* [[لئونارد ساسکیند]] | * [[لئونارد ساسکیند]] | ||
خط ۳۰۷: | خط ۲۲۰: | ||
* [[سیدنی دانکوف]] | * [[سیدنی دانکوف]] | ||
* [[وارن سیگل]] | * [[وارن سیگل]] | ||
* [[اروین شرودینگر]] | * [[اروین شرودینگر]] | ||
خط ۳۱۶: | خط ۲۲۷: | ||
* [[دمیتری شیرکف]] | * [[دمیتری شیرکف]] | ||
* [[شیهید ماسکاوا]] | * [[شیهید ماسکاوا]] | ||
* [[محمد رضیالدین صدیقی]] | * [[محمد رضیالدین صدیقی]] | ||
* [[عاصم اورهان باروت]] | * [[عاصم اورهان باروت]] | ||
* [[عبدالسلام]] | * [[عبدالسلام]] | ||
* [[عبدالقدیر خان]] | * [[عبدالقدیر خان]] | ||
* [[یوهان دیدریک وان در والس]] | * [[یوهان دیدریک وان در والس]] | ||
خط ۳۴۲: | خط ۲۴۷: | ||
* [[فلیپ وارن اندرسون]] | * [[فلیپ وارن اندرسون]] | ||
* [[مارکوس فیرتس]] | * [[مارکوس فیرتس]] | ||
* [[نیکولا کابیبو]] | * [[نیکولا کابیبو]] | ||
خط ۳۷۲: | خط ۲۷۵: | ||
* [[توماس والتر بنرمن کیبل]] | * [[توماس والتر بنرمن کیبل]] | ||
* [[ریچارد کیت الیس]] | * [[ریچارد کیت الیس]] | ||
* [[گالیلئو گالیله]] | * [[گالیلئو گالیله]] | ||
خط ۳۸۱: | خط ۲۸۲: | ||
* [[ماری گل-من]] | * [[ماری گل-من]] | ||
* [[شلدون لی گلاشو]] | * [[شلدون لی گلاشو]] | ||
[[رده:علوم طبیعی]] | |||
[[رده:فیزیک مقدماتی]] | |||
[[رده:مفاهیم فیزیکی]] |
نسخهٔ ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
فیزیک از واژه یونانی physikos به معنی «طبیعی» و physis به معنی «طبیعت» گرفته شده است. پس فیزیک علم طبیعت است به عبارتی در عرصه علم، پدیدههای طبیعی را بررسی میكند.
علم فیزیک رفتار و اثر متقابل ماده و نیرو را مطالعه می كند.مفاهیم بنیادی پدیده های طبیعی تحت عنوان قوانین فیزیک مطرح می شوند. این قوانین به توسط علوم ریاضی فرمول بندی می شوند به طوریكه قوانین فیزیک و روابط ریاضی با هم در توافق بوده و مكمل هم هستند.و دو تایی قادرند كلیه پدیده های فیزیكی را توصیف نمایند.
كشفيات وابسته به فيزيك
- 525 فيثاغورث: با ابداع آميزه اي از رياضيات و عرفان از افسانه رويگردان شده به اعداد كه آنها را منبع حقيقت مي داند روي مي آورد.
- 340 ارسطو: مجادله مي كند كه زمين به جاي يك فلات مسطح يك كره گرد است.
- 295 اقليدس: كتاب خود عناصر را منتشر و دانش هندسه را منظم و مرتب مي كند.
- 260 اريستار كوس ساموسي: اصل گردش زمين به گرد خورشيد و عالمي بسيار پهناور را پيش مي كشد.
- 240 ارشميدس: مكانيك كلاسيك و دانش فيزيك مقدماتي را پي ريزي و مدون مي كند.
- 200 اراتوستنس: روش اندازه گيري محيط زمين را به دست مي دهد.
- 100 كلاديوس پتالومي ( بطلميوس): مدل پيچيده زمين مركزي جهان را مي سازد كه تا 1400 سال بعد اساس دانش نجوم باقي مي ماند.
- 1515 لئوناردو داوينچي: در زمينه هاي مكانيك – هيدروليك و آيرو ديناميك مشاهدات و برداشت هاي مهمي مي كند.
- 1543 نيكلاس كپرنيك: كتاب ( درباره گردش سيارات) را منتشر و اصل خورشيد مركزي جهان را مطرح مي كند.
- 1572 تيكوبراهه: يك نوا (ستاره جديد = Nova ) مشاهده مي كند كه گواهي بر متغير بودن جهان مي شود.
- 1610 گاليلئو گاليله: براي نخستين بار آسمان شب را از درون يك دوربين نجومي تلسكوپ مي بيند و كشفياتي را اعلام ميكند كه مويد صحت نظريه كيهاني كپرنيك است.
- 1619 يوهان كپلر: ثابت مي كند كه مسير حركت سيارات به گرد خورشيد بيضي شكل است و قوانين حركت آن ها را بدست مي آورد.
- 1687 آيزاك نيوتن: با انتشار كتاب پرنسيپاي خود نشان مي دهد كه نيروي جاذبه ثقل كه از قانون تناسب معكوس با مجذور فاصله پيروي مي كند. عامل حركت سقوطي اجسام به طرف زمين و حركت مداري كره ماه به زمين – هر دو – يكي است.
- 1799 پي ير سيمون دو لاپلاس: براي فرضيه جاذبه عمومي نيوتن شالوده اي رياضي بنا و نظريه احتمالات را نيز پي ريزي مي كند. لاپلاس به پايه گذاري دستگاه آحاد اندازه گيري متريك هم كمك مي كند.
- 1824 كارل فردريش گاوس: اصول هندسه غير اقليدسي را پي ريزي مي كند.
- 1824 كريستين دوپلر: كشف مي كند كه فركانس امواج نوري و صوتي يك منبع در حال حركت به چشم و گوش يك ناظر ايستاده كمتر مي آيد اگر منبع در حال دور شدن از او و بيشتر مي آيد. اگر منبع در حال نزديك شدن به او باشد.
- 1831 مایكل فارادی: پديده القاي الكترومغناطيسي را كشف مي كند.
- 1848 ويليام كولن: دماي صفر مطلق را تعيين مي كند.
- 1848 ژان لئو فوكو: روش هايي براي اندازه گيري سرعت نور در هوا ابداع و ثابت مي كند كه سرعت سير نور در آب و ساير محيط هاي شفاف به نسبت عكس ضريب هاي شكست نوري آن محيط كاهش مي يابد.
- 1860 رابرت بنزن و گوستاو كيرشهف: تجزيه طيفي را پي ريزي و مقايسه مواد آزمايشگاهي با مواد سازنده خورشيد و ستارگان ديگر را كه در عمل به معناي امكان تعيين جنس مواد سازنده آن كرات از روي زمين است ممكن مي كند.
- 1864 جان كلارك ماكسول: در گفتار درباره الكتريسيته و مغناطيس- را كه امكان فهم پديده هاي مربوط به اين حوزه دانش را بسيار بيشتر مي كند منتشر مي سازد.
- 1879 آلبرت مايكلسن: با استفاده از اصول فوكو سرعت سير نور را اندازه مي گيرد.
- 1887 آلبرت مايكلسن و ادوارد مورلی: آزمايش هاي دقيقي انجام و به كمك آن ها نشان مي دهند كه فضا از چيزي به نام اتر كه وجود آن براي انتشار نور لازم دانسته مي شد نمي تواند پر باشد.
- 1894 هاينريش هرتز: عملا نشان مي دهد كه امواج الكترومغناطيسي با سرعت نور سير مي كنند و مانند آن مي توانند بازتابش و شكست داشته باشند و قطبي يا پلاريزه هم بشوند.
- 1895 ويليام رونتگن: اشعه ايكس را كشف و نخستين برنده جايزه نوبل در فيزيك مي شوند.
- 1898 ماري و پير كوري: عناصر راديو اكتيو راديوم و پولونيوم را شناسايي مي كنند.
- 1900 ماكس پلانك: نظريه كوانتومي تابش (تشعشع) را بصورت يك اصل بيان كرد و با آن فيزيك كوانتومي را پايه ريزي كرد.
- 1904 ارنست رادرفورد: نشان مي دهد كه عمر زمين را مي توان با محاسبه مقدار گاز هليومي كه از سنگ معدن مواد راديواكتيو خارج مي شود اندازه گرفت.
- 1905 آلبرت انيشتين: مقالاتي درباره نظريه نسبيت خاص – پديده فوتو الكتريك و حرارت براوني منتشر مي كند كه نظريه نسبيت وي اندازه گيري زمان و مكان در سرعت هاي زياد را ناهنجار و جرم و انرژي را معادل يكديگر مي داند.
- 1906 جي جي تامسون: وجود ذره الكترون را عملا تثبيت مي كند.
- 1911 ارنست رادرفورد: نشان مي دهد كه بخش اعظم جرمي اتم در هسته بسيار كوچك آن جاي دارد.
- 1913 نيلز بوهر: نظريه ساختار اتم را فرمول بندي مي كند.
- 1916 آلبرت انيشتين: نظريه نسبيت عام خود را كه نظريه بنيادي درباره فضا – زمان و جاذبه ثقل است منتشر مي كند و جاذبه ثقل را پديده اي ناشي از فضاي خميده ميداند.
- 1924 شاهزاده لويي دوبروي: اصل علمي را مطرح مي كند كه به موجب آن ماده حتي شيئي مانند الكترون كه در حالت عادي ذره شناخته مي شود در عين حال رفتار موجي هم دارد.
- 1925 ولفگانگ پاولي: اصل منع (exclusion principal) خود را كه در شناخت خطوط طيفي نور ستارگان و سحابي ها كارايي دارد بيان مي كند.
- 1926 اروين شرودينگر: معادله موج خود را كه شارح چگونگي حركت امواج دوبروي از مكاني به مكان ديگر است. و اينك معادله مركزي مكانيك كوانتومي دانسته مي شود تدوين و تثبيت مي كند.
- 1927 يان اورت: ثابت مي كند كه كهكشان راه شيري در چرخش است و چندي بعد با استفاده از تلسكوپ راديويي نقشه هايي از بازوي مارپيچي اين كهكشان تهيه مي كند.
- 1928 پي . ا. ام ديراك: با محاسبه وجود ذرات ضد ماده را پيش بيني مي كند كه اينها ذراتي هستند مانند ذرات ماده معمولي ولي بار الكتريكي مختلف العلامه با بار آنها ( يكي از آنها پزيترون است كه ضد الكترون است)
- 1929 ادوين هابل: با استفاده از تجزيه و تحليل طيفي نشان مي دهد كه جهان واقعا آنگونه كه انيشتين با محاسبه پيش بيني كرده است در حال انبساط است.
- 1931 ولفگانگ پاولي: وجود ذره نوترينو را با محاسبه پيش بيني مي كند.
- 1932 جيمز چادويك: ذره نوترون را كشف و جايزه نوبل 1935 در فيزيك را نصيب خود مي كند.
- 1938 ليزه و اوتو هاهن: پديده شكافت هسته اتم را كشف مي كند و هاهن به پاس آن كشف جايزه نوبل دريافت مي كند ( همكار او ميتز پيش از كامل شدن كار مجبور به فرار از آلمان نازي مي شود ولي آگاهان نقش آن خانم را در آن تلاش محفوظ مي دانند.)
- 1939 لئوزيلارد: به مفهوم واكنش زنجيره اي در فيزيك اتمي دست مي يابد و يكي از چند نويسنده نامه اي به امضاي انيشتين به رئيس جمهور روزولت مي شود. نامه درباره توانايي هاي بمب اتمي و علمي بودن ساخت آن با استفاده از پديده شكافت هسته اورانيوم است.
- 1942 انريكو فرمي: سرپرستي برنامه ساخت و راه اندازي نخستين راكتور اتمي جهان را كه بخشي از پروژه منهتن است به عهده مي گيرد.
- 1945 جي رابرت اوپنهايمر: برنامه ساختن نخستين بمب اتمي را كه بخشي از پروژه منهتن است رهبري مي كند.
- 1946 ژرژ گاموف: پيش بيني مي كند كه انفجار بزرگ آغازگر جهان بايد تشعشعات كيهاني پشت صحنه اي بار آورده باشد.
- 1960 آلن سنديج و توماس ماتيوس: كوازار ها را كه دورترين كهكشانها (دورترين تا زمين) هستند كشف مي كنند.
- 1961 مری گل مان ويووال نعمان: مستقل از يكديگر طرح طبقه بندي ذرات درون اتمي را كه گل مان طرح هشت لايگي مي نامند مي ريزند.
- 1963 ئي . ان . لورنتز: نخستين مقاله درباره نظريه درهم ريختگي را منتشر مي كند.
- 1964 مري گل مان و جرج زوویک: مستقل از يكديگر نظريه تشكيل يافتن پروتون و نوترون و هادرون ديگر از ذرات جديد كوچكتري به نام كوارك را پيش مي شكد كه نام كوارك و گل مان انتخاب مي كنند.
- 1965 ريچار فاينمن: مشتركا با توموناكو و شوينگر جايزه نوبل در فيزیک را بپاس ابداع نظريه الكترودینامبک كوانتومي برنده مي شوند. نظريه اي كه ابداع آن در طريق جستجو براي درك طبيعت گام مهمي به جلو تلقي مي شود.
- 1965 رابرت ويلسون و آرنونپنرياس: وجود تشعشعات يا تابش هايي را در اعماق فضا كشف و صحت نظريه انفجار بزرگ را تاييد آزمايش مي رسانند.
- 1968 آزمايش هاي انجام شده در مركز شتاب دهنده خطي دانشگاه استنفورد: صحت نظريه كوارك ها را تاييد ميكنند.
- 1981 آلن گوت: اين اصل را كه عالم كيهاني اوليه از يک دوره انبساط قابل نمايش با يك تابع رياضي نمايي گذر كرده است ثابت مي كند.
- 1995 دانشمندان شاغل در آزمايشگاه دستگاه شتاب دهنده ملی فرمی: نشانههای وجود كوارك (رو) آخرين عضو پيدا نشده خانواده ذرات تشكيل دهنده سنگ بناي كل ماده موجود در عالم را پيدا میكند.
اسامی دانشمندان فیزیک نظری
- آلکسی آلکسیویچ آبریکوسوف
- وادیم آدامیان
- دیوید آلدر (فیزیکدان)
- میگل آلوبیره
- آلوین وان در مرو
- آنتونی ایچیرو ساندا
- ژوزف اچ ابرلی
- اتین بیهله
- اشفاق احمد
- نیما ارکانی-حامد
- هرتا اسپونر
- اندرو استرامینجر
- استنلی ماندلشتام
- استیو فرائوتشی
- اسکار کلاین
- الکسی ال افروس
- شهریار افشار
- جیم الخلیلی
- الکساندرا الایا-کاسترو
- الن کوستلکی
- فرد الن وولف
- جان الیس (فیزیکدان)
- امانوئل راشبا
- اندرو جان اسکافیلد
- فرانسوا انگلرت
- هیو اورت
- اولیور پنروز
- لارس اونزاگر
- پیتر ای. کاروترز
- ویلیام ای. باردین
- ای. پی. بالاچاندران
- ایسائو یمای (فیزیکدان)
- ایگور ترنف
- ایلیا لیفشیتز
- ایمره فنیش
- توماس جی. بارس
- جان سی. بایز
- بازیل هیلی
- هانس بیته
- ویلیام فولر براون
- ماکس برن
- رابرت براوت
- برونوو زومینو
- برونوو کپی
- بنجامین سیمونز
- نیلز بور
- بورکهارد هایم
- ساتیندرا بوز
- وینستون اچ. بوستیک
- نیکولای بوگولیوبوف
- لودویگ بولتسمان
- بونجی ساکیتا
- ویلیام بیالک
- مایکل بینگر
- پائول استینهاردت
- ولفگانگ پاولی
- ژان باتیست پرن
- پل فرامپتون
- ماکس پلانک
- دیوید پولیتزر
- پیتر وان نیوونهویزن
- پیتر هنگی
- پیتر فرویند
- یاسوشی تاکاهاشی
- تانو پادمنابان
- تئودور فورستر
- تئودور کالوتسا
- هوگو تتروده
- تد جاکوبسن
- کارن تر-مارتیروسیان
- ادوارد تلر
- خرارد توفت
- تولیو رجه
- سینایترو تومونوجا
- فرانک تیپلر
- گابریله ونتسیانو
- جان جی. کرامر
- جان ماربورگر
- جاناتان داولینگ
- بتی جانسون (فیزیکدان)
- راتکو جانف
- جرج چاپلین
- جرج استرمن
- جک سارفاتی
- جورجو پاریسی
- جوزف پلچینسکی
- رس جوست
- استیا جی ایچتن
- تئو جیزل (فیزیکدان)
- جیمز بجورکن
- سیلوستر جیمز گیتس
- مایکل آر داگلاس
- دانیل فریدان
- فریمن دایسون
- دتلف بوخهولز
- رابرت دتویلر
- لویی دو بروی
- دومینیک پروست
- جان دی بارو
- پل دیراک
- دیمیتری نانوپلوس
- دیوید آلیو
- دیوید برنستین
- دیوید پاینس
- دیوید دویچ
- جان دیوید جکسون (فیزیکدان)
- پل دیویس (فیزیکدان)
- رابرت فروش
- ایزیدور ایزاک رابی
- رابین دونیش
- یوهان رافلسکی
- پییر راموند
- سیفالله رنجبر دائمی
- لیسا رندل
- روبرت دیکگراف
- ریاضالدین (فیزیکدان)
- ریچارد سی تولمان
- ریچارد دالیتز
- اون ویلانز ریچاردسون
- ریمند استورا
- رینهارد اوهمه
- لئونارد ساسکیند
- سرجیو فرارا
- سرجیو فوبینی
- سلسو گربوگی
- ای سی جورج سودارشان
- آرسنی سوکولوف
- رونالد سی دیویدسن
- سیدنی کلمن
- سیدنی دانکوف
- وارن سیگل
- یوهان دیدریک وان در والس
- ریچارد فاینمن
- یوگنی فاینبرگ
- جیان فرانچسکو جودیچه
- فرانسیسکو خوزه یندورین
- فرد کامینگز
- اریک فرلینده
- انریکو فرمی
- فریتز لاندن
- فریدریش بک
- دنیل فریدمن
- فلیپ وارن اندرسون
- مارکوس فیرتس
- نیکولا کابیبو
- شمت کاچرو
- کارل کراوس (فیزیکدان)
- کارن باراد
- شان کارول
- دانیل کاستلر
- میچیو کاکو
- کورتیس کالان
- آرتور هالی کامپتون
- مجاهد کامران
- فرنتس کراوس
- لاورنس کراوس
- نیکولاس جی. کرف
- کریس کوئیگ
- کریستف وتریش
- کریستیان مولر
- رودلف کلاوزیوس
- جان کلایو وارد
- ایگور کلبانوف
- فرانک کلوز
- آبراهام کلین (فیزیکدان)
- کنت لین (فیزیکدان)
- ماکوتو کوبایاشی
- امیل کونوپینسکی
- جیمز جی. کی
- توماس والتر بنرمن کیبل
- ریچارد کیت الیس